[ของตกแต่งโดนๆคลิกเลย]

[ของตกแต่งโดนๆคลิกเลย] <

[ของตกแต่งโดนๆคลิกเลย] </
[ของตกแต่งโดนๆคลิกเลย]

เทอร์ไม่เคยเปณแฟนเก่า

ถ้าเธอนั้นเข้าใจสายตา ก็คงเห็นว่าฉันเสียใจ
เธอก็คงเปลี่ยนคำทักทาย สบายดีใช่ไหม
ความบังเอิญจึงได้พบกัน ข้างเธอนั้นคงเป็นเพื่อนใจเธอคนใหม่
คนที่เธอทิ้งฉันไปเลือกเขา
จับมือเขาแล้วดูมั่นใจ ไม่น่าอายเหมือนตอนมีฉัน
เห็นอย่างนั้นตัวฉันวันนี้ก็ยินดี

* ต้องขอบใจที่ยังทักทาย ได้แต่ยิ้มให้เธออย่างนี้
แต่ความจริงในใจที่มี มันอยากให้เธอรู้

** เธอไม่เคยเป้นแฟนเก่า เพราะฉันไม่เคยมีแฟนใหม่
จะอยากให้รู้ทำไม พูดไปเธอคงไม่อยากฟัง
เมื่อเธอเองมีคนของเธอ มีใจมีที่หวัง
แต่ว่าฉันมีเพียงหัวใจลงเอยกับความหลัง
ที่ยังรักเธอ คิดถึงเธอด้วยความเจ็บ

ผิดก็รู้ที่ยังบ้าบอ ไม่ได้รอให้เธอหวนคืน
แต่จะฝืนเปลี่ยนใจรักใครเขาทำกันอย่างไร
เมื่อชีวิตเคยเป็นของเธอ มันก็เหมือนยังเป็นของเธอเรื่อยไป
แม้ว่าเป็นอะไรที่ใช้แล้วทิ้งก็ตาม

ซ้ำ *,**
ไม่อยากรักเธอ ต้องคิดถึงเธอด้วยความเจ็บ

หนังเกาหลีรักโรแมนติก

คุณจำได้ไหม

วันนั้น ใครที่โทร.ไปหา
แล้วใครที่ไม่ยอมรับสาย

ใครที่บอกว่าคิดถึง
แล้วใครที่บอกว่ารำคาญ

ใครที่อยากเจอะเจอ
แล้วใครที่บ่ายเบี่ยงเสมอ

ใครที่ตั้งตาตั้งใจไปหา
แล้วใครที่แกล้งหลบหน้า

ใครที่ล้มลุกคุกคลาน
แล้วใครที่มองผ่าน แล้วหันมายิ้มเยาะ

ใครที่ร้องขอ
แล้วใครที่บอกว่าให้รอไปก่อน แล้วก็จบลงด้วยคำว่าไม่ในทุกที

ใครที่ขอให้คุณทบทวนการตัดสินใจใหม่
เมื่อคุณอยากหยุดทุกอย่างไว้ ให้เราสิ้นสุดกันตรงนี้
แล้วใคร? ที่ยังคงยืนยันเจตนาเดิม

.................................................................
วันนั้น
ฉันเหมือนคนที่กระหายน้ำจนจวนเจียนตายอยู่กลางทะเลทราย
เมื่อสายตาอันพร่าเลือน มองเห็นพี่ที่มองมาด้วยสายตาคล้ายว่าอยากจะช่วย
คนตะเกียกตะกายคนนี้จึงไม่รีรอจะก้าวเข้าไปหา

แต่แล้ว
สิ่งที่คนใกล้ตายเพราะหิวน้ำได้รับ
กลับมีเพียงแก้วเปล่าหนึ่งใบ
ก่อนที่คนที่เราเข้าใจว่าคือผู้ใจบุญในทีแรก
จะหันหลังให้แล้วเดินต่อไปอย่างไม่รู้สึกรู้สา
หาได้นำพาต่อเสียงสะอื้นไห้ของใครที่ร้องเรียกเพรียกหาคุณอยู่ข้างหลัง

ไม่มีเพียงเสี้ยวอณูใจ หรือหยดน้ำหยดใดที่ฉันได้รับ
นอกจากหยดน้ำตา หยดแล้วหยดเล่าของตัวเอง

มีเพียงความว่างเปล่า ที่เข้ามาตอกย้ำหัวใจให้ชอกช้ำตรอมตรมยิ่งกว่าเก่า

ครั้นเวลาผันผ่าน
นานวันเข้า สายลมก็หอบฝนมาโปรยปรายบนทะเลทราย ให้คนกระหายน้ำได้ชุ่มฉ่ำ
ดื่มด่ำสายน้ำจนหัวใจที่เคยเหือดแห้ง ได้กลับมามีชีวิตชีวาอย่างเก่า

คนที่เคยเดินหนีไป ก็เดินเข้ามาหาอีกครั้ง พร้อมยื่นน้ำเย็นแก้วใหญ่มาให้ตรงหน้า

สิ่งที่วันนั้น..ฉันเคยปรารถนาฝันใฝ่หมายมั่นที่จะได้มาเป็นนักหนา
ถูกเสนอมาให้ในวันนี้
วันที่ฉันมองไม่เห็นอีกต่อไป ว่าคุณค่าของมันอยู่ที่ตรงไหน
แม้เพียรพิศดูเพียงใด ก็ไม่เห็นความหมายของมันแม้เพียงเศษเสี้ยว

คงไม่แปลก และไม่ผิดเลยใช่ไหม
ถ้าฉันจะปฏิเสธมัน หันหัวใจเมินมองไปทางอื่น

ในเมื่อสิ่งที่คุณเสนอจะให้
สิ่งที่ในวันนั้นคุณก็รู้ ว่าฉันเรียกร้อง อยากจะครอบครองเพียงใด
แต่คุณก็ยืนยันที่จะไม่ยินยอม
หาได้มีความจำเป็นต่อฉันหรือสลักสำคัญแต่อย่างใดในวันนี้

วันที่ฉันกำลังไขว่คว้าหาน้ำมาต่อชีวิต
น้ำที่รินมาแม้ให้เพียงหยด มีค่าฉันใด
วันที่ฉันได้ดื่มด่ำกับสายน้ำจนเอิบอิ่มแล้ว
น้ำทั้งเหยือกที่ถูกยื่นให้มา ก็ไร้ค่าฉันนั้น

ถ้ารักของเราเปรียบดั่งเส้นทาง
แล้วคุณเป็นเหมือนรถคันหนึ่ง ส่วนฉันคือทางแยก

คุณเอง ที่จงใจที่จะขับเลยทางแยกไป
แบบไม่คิดจะเลี้ยวสู่ทางแยกตรงนี้

ทางที่มีฉันทั้งยืนโบกมือโบกไม้
ทั้งวิ่งไล่ตามรถคันนั้นที่แล่นทะยานหายลับไปโดยไม้แม้แต่จะคิดชะลอ
ทิ้งไว้เพียงฝุ่นควันตลบ ลอยอวลกระทบต้องดวงตาจนน้ำใสๆ ไหลพรูลงมา

แล้วพอเมื่อผ่านไปนานโข รถคันนั้นก็ต้องการจะกลับรถสู่เส้นทางเก่าที่ขับเลยไปนานแล้ว

ถ้าคุณไม่รู้ หรือว่าคิดไม่ได้
ฉันก็จะขอบอกให้คุณรู้


ว่าการเดินทางของหัวใจบนถนนแห่งวันเวลานั้น
เป็นถนนที่มีเพียงขาไป ไม่มีขากลับ
ไม่มีช่องทางไหนให้หัวใจทุกดวงได้วกกลับกันได้ตามอำเภอใจ


คุณและฉันหรือใครๆ ย่อมทราบดีว่าบนถนนจริง
ถ้าใครต้องการจะกลับมายังทางแยกที่เลยไป ย่อมทำได้
และเมื่อย้อนกลับมา แยกนั้นก็จะยังรอการกลับมาของเราอยู่ดังเดิม

แต่บนถนนของหัวใจ
แม้คุณจะขัดขืนฝืนกฎ ดันทุรังที่จะกลับรถมายังทางแยกที่คุณเคยขับเลยไปอย่างไม่ไยดีได้
ก็ไม่ได้หมายความว่า แยกนั้นจะยังอยู่ หรือคนที่เคยยืนโบกมือจะยังมีตัวตนเพื่อรอคอย
ให้รถที่เคยเลยไปได้เลี้ยวเข้ามาได้อีก

จงอย่าได้กลับมาเลย
มุ่งจุดหมาย ตรงไปสู่สิ่งที่พี่คิดว่าคือเส้นชัยของคุณดังเดิมดีกว่า

เพราะวันนี้
เส้นทางความรักของเรา ไม่มีทางแยก
มีเพียง ‘แยกทาง’

อย่าให้ความไม่แน่นอนของหัวใจคุณ
มาสร้างความสับสน ให้หัวใจของคนที่มีรักแท้เต็มหัวใจต้องทนซังกะตายกับความสิ้นหวังอีกเลย



ไม่อยากเปณตัวเลือกของใครทั้งนั้น
อยากเปณคนสำคัญของใครสักคนหนึ่ง
คอยดูแลห่วงใยกันลึกซึ้ง
มีเพียงแค่ฉันที่เปณหนึ่งในหัวใจ...ของเทอร์

บางครั้งเคยถามตัวเองบ่อยครั้งว่าเพราะอะไร

ถึงต้องคอยเปนห่วง คอยห่วงใยเค้าอยู่ตลอดเวลา

คอยเป็นธุระให้ มันเป็นอะไร

ความรักเหรอ...

อาจจะใช่สำหรับฉันแล้วยอมรับว่ามันคือ รัก

รักที่น่าประทับใจและแสนจะเจ็บปวดมากมาย

ถ้าคุณเคยเจอสถานการณ์แบบฉันแล้วคุณลองคิดดูสิ

ว่าถ้าเจอแบบนี้แล้วคุณจะรักคนนั้นรึเปล่า

วันหนึ่งมีคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิต

แล้วสร้างความทรงจำให้กับผู้หญิงคนหนึ่ง

ที่ไม่อยากที่จะมีความรักเลย...

เมื่อนานวันความรู้สึกที่เฉยชาก้อพังทลายลง

กำแพงที่ฉันสร้างมามันทลายลงเพราะคนคนนี้

แต่...ฉันไม่เคยที่จะเป็นหนึ่งในใจของเค้าเลย

ฉันเฝ้าแต่รอว่าสักวันหนึ่งคงมีฉันในใจของเธอ

แต่แล้วจวบจนวันนี้ฉันก้อยังไม่ใช่สำหรับเธอ

ฉันไม่ได้เปลี่ยนไป แต่เธอนั่นแหละที่เปลี่ยนไป

ฉันไม่รู้ว่าทำอะไรผิด ไม่รู้เลยจิง ๆ

เคยมีคนเตือนแล้วก้อไม่เคยที่จะเชื่อ

เชื่อใจตัวเองแล้วเป็นไง

ทุกวันนี้เลยต้องเจ็บเพราะรักคนแบบนี้

มันไม่ผิดหรอกเรื่องแบบนี้

เพราะมันห้ามความรู้สึกกันไม่ได้

ทุกวันนี้หรือทุกวันที่ผ่านมาฉันคงเป็นเพียง

คนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเทอร์แล้วผ่านไป

เป็นเพียงทางผ่านที่สร้างรอยยิ้มให้เพียงชั่วครั้งชั่วคราว

เป็นเพียงคนที่เธอเคยพอใจ

แต่ฉันเองจะไม่โทษใครสักคน

เพราะยอมรับนะว่า

ตลอดเวลาที่มีเธอฉันมีความสุขมาก

ฉันจะเก็บความทรงจำดี ๆ ทุกอย่างที่มี

ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมา

ฉันไม่ขออะไรมากหรอก แค่ได้เห็นเธอมีความสุขแค่นี้

ก้อเพียงพอสำหรับคนอย่างฉันแล้ว

มันมีเหตุผลหลายอย่าง

ที่เราจำเป็นต้องหักห้ามใจไม่ให้รักใครสักคน

เหตุผลของคนเราย่อมไม่เหมือนกัน

บางคนอาจต้องห้ามใจเพราะรู้ตัวว่ามันคงเป็นไปไม่ได้

บางคนอาจต้องห้ามใจ

เพราะกลัวใจตัวเองจะถลำลึกและเจ็บปวดมากไปกว่านี้

บางคนอาจต้องห้ามใจเพราะมีคนที่รักคนที่เรารักมาก่อน

และคนคนนั้นก็คือคนที่เรารู้จัก

และเราก็ไม่อยากทำร้ายความรู้สึกของคนคนนั้น

บางคนอาจต้องห้ามใจเพราะเขาอาจไม่ได้คิดและรู้สึกเหมือน

กับเรา

ทุกข์ทรมานแค่ไหนที่เรารักเขา

แต่ต้องพยายามฝืนใจถอยห่างออกมา

เราต้องเงียบ ต้องเฉยชา ต้องเลี่ยง ต้องหลบหน้า

ต้องทำหน้าตาบึ้งตึงใส่

เพื่อจะย้ำเตือนให้ตัวเองไม่ต้องรู้สึกอะไรใดๆ กับเขา

มันเจ็บแทบบ้าที่ต้องทำร้ายตัวเองด้วยวิธีการนี้

แม้จะดูเป็นวิธีการโง่ๆ

แต่หากจำเป็นต้องทำเพื่อปกป้องตัวเอง

เพื่อไม่ให้ใจของตัวเองต้องบาดเจ็บ



การถอยห่างจะช่วยสอนให้เราได้เรียนรู้ว่า

ยิ่งเรายึดติด อยากได้ อยากครอบครอง

ยิ่งทำให้เราอ่อนแอและแพ้ภัยตัวเอง

หากไม่ได้เขามาเป็นคนรักของเรา

ขอเพียงแค่เขาได้เข้าใจในเหตุผลข้อนี้

อย่าได้เข้าใจว่าเราโกรธหรือเกลียดเขาถึงต้องแสดงท่าทีเฉย

ชาใส่

คนเจ็บปวดคนนี้ก็จะได้มีแรงพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นมาเข้มแข็งได้

อีกครั้ง

พร้อมที่จะใช้ชีวิตที่เดินบนทางที่เหมาะที่ควร

แม้ว่าการเดินทางจะมีอุปสรรคมากบ้างน้อยบ้างก็ตามที


หลังจากที่เราเข้มแข็งได้แล้ว

ห้ามใจไม่ได้รักเขาได้แล้ว

ทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม

คิดและรู้สึกกับเขาได้อย่างคนธรรมดาสามัญที่รู้สึกดีต่อกัน

ไม่ต้องรู้สึกแบบพิเศษที่แอบแฝงด้วยความเจ็บปวดอยู่ตลอด

เวลา

และสามารถอยู่บนโลกใบเดียวกับเขาได้อย่างจริงใจที่สุด

เป็นธรรมชาติมากที่สุดโดยไม่ต้องกดดันอะไร

หวังว่าเขาคงเข้าใจในเหตุผลที่เรากระทำลงไป

เจ็บนะไม่ใช่ไม่เจ็บ

แต่สักพักก็คงจะหายดี

แล้วทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม

อนาคตยังอีกไกลที่สำคัญรักไม่ยุ้งมุ่งแต่เรียน

เจ็บแล้วจำคือคน เจ็บแล้วทนคือควาย